Sinds 7 november 2011 is mijn gezin uitgebreid met hulphond Nickie.
Ruim 10 jaar ben ik rolstoelafhankelijk door reuma en HMS. Ik voed in mijn eentje 3 kinderen op, alle drie inmiddels in de puberleeftijd. Daarnaast werk ik als therapeute en ambulant begeleidster. De klik met Nickie was er meteen. En hoewel de eerste week met Nickie erg wennen was, vooral omdat ik veel onderweg ben van de ene cliënt naar de andere en geen dag hetzelfde is, voegde Nickie zich al snel in mijn leven en gezin. De kinderen zijn inmiddels ook helemaal gek op haar. Ik kan me mijn leven al niet meer voorstellen zonder Nickie. Ze kan en doet zoveel voor mij. Dagelijks maak ik minimaal één tussenstop bij het bos en maken we samen een heerlijke wandeling. Bij alle cliënten en op de school waar ik therapie geef, weet Nickie al heel goed waar haar plekje is. Ik neem altijd haar eigen dekentje mee, zodat ze ook overal haar eigen plekje heeft. De kinderen waar ik mee werk (meestal autistisch, soms andere psychiatrische problematiek) vinden het fantastisch om te zien wat een hulphond allemaal kan en Nickie doet het graag even voor ;-)
Ik had niet verwacht dat het zo'n verrijking van mijn leven zou zijn.
3.577
959
