Sandra Emons & Luca  

Voor mijn werkgever, Handicap International is het ook heel apart zo'n Hulphond; een vlucht voor mij en Luca regelen doe je niet zomaar even en lukt ook niet altijd.
Wat voor mij het spannendste blijft is of Luca zich ook deze keer weer kan aanpassen en hoe de mensen op Luca reageren.

Soms wordt me gevraagd of het niet praktischer en makkelijker zou zijn zonder Luca. Als je naar al het geregel kijkt dan zou je dat inderdaad geloven. Mensen vergeten dan wel, dat Luca mij helpt zo onafhankelijk mogelijk te zijn.
Daarnaast helpt hij mij om aan anderen te laten zien, dat je met een handicap toch deel uit kan maken van de samenleving.

Hij is de constante factor in mijn leven die het mogelijk maakt, dat ik datgene kan doen wat ik altijd heb willen doen, werken als een ontwikkelingswerker.

In deze blog zal ik proberen te vertellen wat Luca en ik samen in Tajikistan, waar geen andere geleidehonden zijn, zoal doen en hoe de mensen hier over Luca denken en met hem omgaan.


ENGLISH

From July 1st 2004 Luca and I are a team.
Luca is not just an assistive device; he is my best friend. Together we have lived and worked in different countries; Namibia, Sierra Leone and Ethiopia. Since May of this year we are in Tajikistan, where I work as a project manager for Handicap International.

Luca has to adapt to a lot of changes, we move a lot and he has to get used to different environments, climates and different people on a regular basis. I am really amazed that he, especially know that he is older, can adjust as well as he does.

For my employer, Handicap International, it is also different to have an expat with an assistance dog. Getting Luca and me on a flight is not easy and sometimes it turns out to be impossible. For me, the most worrying thing when I decide to go on another mission, is not knowing if Luca will be able to adjust and not knowing how people will respond to him.

Sometimes people ask me if it wouldnt be more practical to do this work without Luca. And yes, when you look at all the things that need to be arranged, especially when flying, you could say that. But the same people, when asking me this, forget that it is Luca who helps me to be as independent as possible. He also helps me in showing to others that with a disability you can still be part of society.

Luca is the constant factor in my life, that makes it possible for me to do the work I always wanted to do and that I like doing; working in development.

With this blog I like to share what Luca and I do in Tajikistan and how people, in a country without guide dogs, see and respond to Luca.